Voor dit evangelie schaam ik mij niet, want het is Gods reddende kracht voor allen die geloven, voor Joden in de eerste plaats, maar ook voor andere volken. [Romeinen 1:16]. Helaas schamen wij ons vaak wel. Niet voor wat we geloven, maar voor ons zelf en anderen. Natuurlijk help het om bewust te worden van wat we geloven, dan zouden we ook meer de urgentie beseffen om het Leven door te geven en dit niet voor onszelf te houden. Volledig besef van het volbrachte werk van Jezus zou ons niet stil doen kunnen zitten, maar ons in de vrijheid stellen en in beweging voor anderen. Wat is het dan toch dat we wel met verstand weten, maar niet beseffen? of wat verlamd ons dan zo, dat we niet in beweging kunnen komen?

Schaam ik mij dan voor mezelf en anderen? God heeft jou zelf gemaakt met een uniek karakter, gaven en talenten en roeping op je leven. Weet je dat? Besef je dat? Waarom nemen we die gegeven positie dan niet in en laten we ons gebruiken zoals God dat bedoelt heeft?.

In Genesis 3 lezen we hoe de schaamte werkt. Voor Adam en Eva God wantrouwden en van de verboden vrucht aten, waren Adam en Eva gewoon in harmonie met God, zichzelf, elkaar en de omgeving. Ze waren heel en verbonden. Toen ze God zonder goede reden gingen wantrouwen (Hij had hun vertrouwen niet teleurgesteld of iets dergelijks), scheidden ze zich zelf af in een isolement. Nu was er scheiding tussen hen en God, onder hen beiden en tussen hen en de natuur. Een zeer innige relatie was geschonden. Er is niet een wet overtreden (schuld), maar een relatie is geschonden (schaamte). Als we dit niet zien, proberen we onszelf te vergeven, maar dit werkt niet en in plaats ervan zul je jezelf in feite straffen. Het resultaat is, dat je erop uit zult zijn om jezelf te ‘pakken’; wat je voelt is zelf-destructief,…”.

Kunnen we deze ‘vergiftigende schaamte’ nog kwijtraken? Ja, door de realiteit van de beschadigde relatie te erkennen en ons weer met God te verbinden. Hij zal ons niet verraden. De diepste wond van vergiftende schaamte is om betekenis volle, innige menselijke relaies te vormen. Maar herstel komt als we het als een proces zien, waarin intensieve, eerlijke en koesterende relaties met andere mensen een grote rol spelen. Zij functioneren als kanalen van Zijn genade om onze verwondheid te ontwarren en ons denken opnieuw vorm te geven. [Hebr. 10:19-25]

Als je God als zorgzaam en liefdevol ziet, heb je er totaal geen probleem mee om onder Zijn gezag te staan. Bescheidenheid is heel natuurlijk, maar het probleem begint als we God als kwaadaardig gaan zien (wat een leugen is). We sluiten onszelf af van God en anderen. Deze niet natuurlijke schaamte heeft vaak te maken met onze identiteit; “ ik ben niet diegene, die ik had willen zijn”. Een nagatief zelfbeeld. Schaamte is meestal niet dat je iets verkeerd doet, maar dat je ervaart dat je niet goed doet. Schaamte leidt ons in een isolement en dat vindt de tegenstander maar al te mooi, want als wij zwijgen maken wij God niet bekend.

Een belangrijk Bijbelverhaal waar schaamte een grote rol speelde, is dat van
De bloedvloeiende vrouw [Lees Marcus 5:25-34]. Deze vrouw had last van een diep gevoel van schaamte. Haar constante menstruatie maakte haar onbevoegd om contact met God of andere mensen te hebben. Maar het was over iets waar ze niets aan kon doen. In tegendeel – ze had alles gedaan wat ze kon. 
Merk nu op hoe Jezus ermee omging. Hij wist wat er gebeurd was; Hij wist dat er helende kracht van Hem was uitgegaan, die de fysieke conditie van deze vrouw had genezen. Maar Jezus wilde nog meer. Hij wilde ook de schaamte van deze vrouw genezen. Zo zien we Hem zich publiekelijk, voor het oog van de hele menigte, geestelijk met haar verbinden. Hij richt haar op, noemt haar ‘dochter’. Hij neemt geen afstand! Integendeel! Dan gaat Hij verder met te vertellen dat haar geloof haar genezen heeft. Met andere woorden: Hij eert haar eigen bijdrage aan het genezingsproces. Tenslotte geeft Hij haar vrede (shalom) en een voortduring in de genezing die had plaatsgehad.

Jezus’ kruisiging 
[Gal.3:13] zegt: “Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek der wet door voor ons een vloek te worden; want er staat geschreven: Vervloekt is een ieder, die aan het hout hangt.” [het was en is ontzettend schaamte-vol om aan een kruis gehangen te worden - naakt!] [vgl. Jes.53 - vooral vers 3 en Hebr.12:2].

Waarom dan schaamte of angst voor mensen of schaamte of angst om te falen? God heeft ons niet gegeven een geest van angst maar van kracht, liefde en zelf discipline…[ 2Tim 1:7]

Eer van mensen hoef Ik niet…. [Joh. 6:41]. Veel christenen leven niet in vrijheid omdat ze bang zijn wat mensen over hun zullen zeggen en denken… Waar schaam je je toch voor? Geef de mens niet meer eer dan God. Maar ga elke dag naar God en laat Hem je bemoedigen met de Waarheid in hoe Hij je ziet! Eigenlijk is er maar een mening belangrijk, die van God. Hoe denkt God over jou…? Je kunt niet mensen behagen en vrij zijn.. Je kan hun goedkeuring nooit verdienen… Ontzenuw de leugen dat jij eer van mensen nodig hebt. Fouten maken mag! Stap uit, laat jezelf gebruiken in Gods Koninkrijk, want dankzij dit Evangelie hoef je je niet te schamen.