Ik kan me niet eens meer precies herinneren wanneer ik voor het eerst voet zette in Sion. Dat zal zo’n dikke acht jaar geleden zijn geweest. Wel kan ik het gevoel dat ik had heel goed herinneren. Het was alsof ik in een warm bad stapte. Ik kreeg het gevoel hartstikke welkom te zijn. Dat was erg fijn, vooral omdat ik natuurlijk zenuwachtig was en niet precies wist wat ik moest verwachten. Ik was vroeger wel eens met een vriendinnetje mee geweest naar een gereformeerde dienst maar daar had ik niet zo’n fijn gevoel aan overgehouden. Het enige wat ik daar nog van wist waren de pepermuntjes en het gevoel dat zoveel moest. Dat gevoel werd door mijn kennismaking met Sion weggevaagd.
Ik kende God ook nog niet zo lang, maar verlangde er erg naar om Hem beter te leren kennen. In Sion mocht ik groeien, mocht ik zingen in het aanbiddingsteam, toen als zangleider (oh wat vond ik de eerste keer eng!) en nog weer later samen met Martijn als leiding over het aanbiddingsteam. Wat heb ik ontzettend veel van die periode geleerd en wat was het fijn om het team tot zo’n eenheid te zien worden.
En nu is het dan tijd om nieuwe wegen in te slaan, samen met Martijn en Bram. Wat vind ik dat spannend en wat kijk ik er naar uit. Maar wat zal ik jullie ook missen. Want dankzij God en zeker ook mede dankzij jullie ben ik geworden wie ik ben. Dank jullie wel daarvoor.
Ina

Natuurlijk ben ik wel eens in een andere kerk geweest, maar of het nou een tent in Vierhouten was of de Sacre-Coeur in Parijs: het was nooit voor meer dan één zondag.
Al zowat mijn leven lang kom ik in Sion. Van luidkeels ‘hoe kwam Mozes door de roosvicee’ zingend op de zondagsschool naar het gammele tienerhok aan de Catharinastraat, tot kopje onder in het doopbad, en van de eerste voorzichtige slagen als 8-jarige op de nieuwste muzikale aanwinst van de gemeente tot het verslagen gevoel dat restte bij de verdeeldheid die de gemeente deed scheuren: bij dit alles wist ik – dit is mijn thuis. Hoewel we al lang geen broeders en zusters meer zeggen, zijn we het wel meer en meer van elkaar geworden: geen vreemden, maar betrokkenen. Liefde in uitvoering, dát is de kerk. En omdat liefde niet eindigt bij de deur, neem je die liefde mee naar je volgende thuis. Zoals je je ouderlijk huis verlaat, zo voelt het ook nu: hier ben ik in liefde grootgebracht, geestelijk gegroeid.
Het is even slikken: je verlaat een plek waar je zo vertrouwt mee bent geraakt. Maar hoewel je het huis verlaat, verlaat je niet het fundament; daarop bouw je verder. Sion is het fundament, de rots waarop je kan bouwen; sterk en standvastig. Ik dank God voor deze gemeente en bedank jullie voor al die mooie jaren!
Martijn