Uit het hart van… Tja, wat moet je daar over schrijven? De laatste tijd zijn er zoveel dingen veranderd. Ben je net een beetje gewend aan het ene, moet je weer grote beslissingen maken over het volgende dat zich aandient. Wat leeft er eigenlijk nu in mijn hart? Onrust? Chaos? Ik weet van mezelf dat het een valkuil kan zijn om me mee te laten slepen door omstandigheden. Laat ik mij daar op dit moment door leiden? Een paar jaar geleden had ik zonder twijfel en met een beetje schaamte moeten bekennen dat dat zeker het geval was: ’t is zo gemakkelijk om met je fysieke ogen te kijken… Maar als ik die vraag op dit moment aan mezelf stel, ben ik blij te zien dat het al wat beter is geworden. Natuurlijk zijn er momenten dat je dreigt af te glijden. Vooral als je drie keer in de nacht wakker gehuild wordt omdat er iemand honger heeft, of als je voor de tweede keer op een dag hoort dat je tóch dat huis niet toegewezen krijgt… Maar chaos of onrust? Nee, volgens mij niet.

Wat er nu dan wel in mijn hart zit? Ik kan nu even niks anders bedenken dan dankbaarheid en verwondering. Dankbaar dat God mij nog steeds niet losgelaten heeft, ondanks mijn ongezonde patronen en foute beslissingen. Dankbaar dat Zijn plan alsmaar een stukje duidelijker wordt. Dankbaar dat Hij trouw is en voor de prachtige dingen die Hij gegeven heeft en nog zal geven. En verwondering voor Zijn grootsheid. Hij ziet over de bergen heen waar ik alleen maar tegenop kan kijken. Voor Hem is het nog niet eens een molshoop, dus Hij kan me prima de weg er overheen wijzen. Hij voorziet. En waar we uiteindelijk uitkomen? Ach, we zien het wel. Hoe belangrijk is dat eigenlijk om nu al te weten? Zo lang Hij de controle maar heeft, komen we vanzelf op de juiste tijd op de beste plaats.

Als ik er zo over nadenk, komt er nog iets bij me naar boven wat er in mijn hart zit: menselijke nieuwsgierigheid naar het hoe en wanneer… Ik ben toch best wel benieuwd naar Zijn avontuur met ons!