Consequenties

Terug naar de film Madagascar. Als Marty de dierentuin verlaat, maakt hij een keuze die grote consequenties heeft. We zetten vier van deze consequenties op een rij:

1. Zelf de keuze maken

Als het van zijn vrienden had afgehangen, had Marty de dierentuin nooit verlaten: Alex de leeuw is te blij met zijn populariteit onder de bezoekers om überhaupt een ontsnapping te overwegen en Melvin de giraffe voelt zich goed bij alle medische zorg die hij krijgt. Marty moest zelf de keuze maken om de dierentuin te verlaten. Toen Marty vertrok, kwamen er wel een paar vrienden achter hem aan, maar veel dieren bleven in de dierentuin.

2. Tegenstand

Marty moet leren omgaan met de tegenstand van anderen. Hij krijgt te horen: ‘Dat hebben we nog nooit gedaan!’ En regelmatig moet hij angst overwinnen. ‘Is dat wel veilig?’ Soms valt Marty bewondering ten deel, maar minstens zo vaak wordt hij tegengewerkt en aan het twijfelen gebracht.

3. Ontdekken wie je bent

De dieren ontdekken in het wild wie ze zijn. Pas dan komt Alex de leeuw erachter dat hij nagels aan zijn klauwen heeft. En hij merkt dat zijn jachtinstinct soms onbedoeld de overhand krijgt over zijn vriendschap met Marty. Door een langdurig, pijnlijk en confronterend proces ontdekken de dieren wie ze echt zijn.

4. Onzeker

Om ogenschijnlijk onbegrijpelijke redenen kiest Marty voor een onzeker leven, terwijl het leven in de dierentuin comfortabel is: het eten wordt geserveerd, geen roofdieren achter elke boom, ongestoord slapen, medische verzorging. Typisch eigenlijk, dat een leven in het wild toch de moeite waard is.

Niet alleen de dieren uit de film ervaren de consequenties van hun keuze. Ook de pioniers zijn deze vier zaken tegengekomen toen ze ervoor kozen om buiten de gebaande paden te lopen en hun grenzen te verleggen. En als jij dat ook overweegt, moet je dit incalculeren.

Een stukje uit het eerste hoofdstuk van het boek “ploeteren en pionieren“

We leven namelijk in een wereld die van ons vraagt prestaties neer te zetten, want zonder prestaties ben je in onze maatschappij niet waardevol. Volgens die maatschappij hangt onze waarde af van onze talenten, of vaardigheden. Heb je die niet, dan ben je misschien wel heel knap (aangeboren uiterlijke schoonheid), leuk, maar niet zaligmakend… of toch wel? Mis je de looks, maar ken je iemand die op een belangrijke positie zit, of heb je zelf macht of geld, dan tel je toch mee. De maatschappij wil ons laten geloven dat al die dingen heel reeel zijn voor je geluk. Heb je niets van dat lijstje dan blijft er voor velen van ons maar 1 conclusie mogelijk: ik ben waardeloos….

En dat statement leidt over het algemeen tot ellende, op wat voor manier dan ook. Maar is het wel de realiteit?? Zou onze realiteit niet veel meer gevormd mogen worden door wat God de Vader tegen ons zegt? Voor Hem zijn wij per definitie WAARDEVOL. Want zelfs nog voor wij er waren, kwam Jezus om ervoor te zorgen dat de weg naar de Vader vrij zou zijn. Wat de wereld ons ook wil laten geloven; hoe die leugens ook op waarheid lijken; de enige waarheid is dat wij geliefd zijn. Geliefd met een oneindige en onvoorwaardelijke liefde. Een liefde die we niet kunnen verdienen, maar die er voor ons is, omdat wij er zijn. Uit ervaring weet ik dat de maatschappij van alle dag heel hard roept dat dat toch niet echt kan zijn, maar met de hulp van onze Drie-enige God probeer ik wel zo in het leven en die realiteit te functioneren.

Waar wil ik zijn: out ‘in the box’ of in ‘out of the box’…?

Blessings
Esther Verkijk (Dongen)

Gevoeligheid voor christelijk en kerkelijk jargon is een heel belangrijke stap op weg naar een meer ‘open’ zijn over je geloof. Want woorden zijn niet alleen aanduidingen van begrippen; ze verraden ook een bepaalde manier van denken. Vertrouwde begrippen zijn aangeleerd en ingesleten, ze helpen ons op weg, helpen ons om niet te hoeven nadenken over elk woord dat we zeggen. Het gevaar is groot dat we ten slotte nauwelijks meer weten wat we zeggen. Hoe moeilijk vinden veel christenen het niet om dingen ‘in hun eigen woorden’ te zeggen? Neem de formulering ‘een nieuw hart krijgen’. Wat bedoelen je ermee? Als we het aan mensen vragen, zeggen ze soms: ‘Dat je je moet bekeren… of, nee… bekeerd worden’. ‘En hoe zou je dat in eigen woorden zeggen aan iemand die niet gelooft?.’ Veel mensen vallen dan stil. Naar mijn mening heeft dat niet alleen te maken met een gebrek aan woordenkennis. Het probleem zou weleens veel dieper kunnen zitten: weten deze mensen nog wel wat dat is, bekering, genade, rechtvaardigheid en vrede? Maar wat betekent dat nu voor je ongelovige buurman? Wat betekent het voor jezelf? Een te gemakkelijk genoegen nemen met vertrouwde formuleringen kan mensen in slaap sussen en zegt eigenlijk niets en komt niet over.

Het is zo ontzettend wezenlijk dat je ‘in eigen woorden’ kunt zeggen wat je bedoelt. Iets in eigen woorden zeggen heeft ook alles te maken met het je ‘eigen maken’ van dingen. Dat is de werkelijke uitdaging! De taal van vandaag proeven vanuit de media, boeken, de psychologie, de sport, de supermarkt en het buurthuis en proberen het heil te verwoorden met behulp van die taal, dan treedt al gauw het ‘vervreemdingseffect’ op. Wanneer we vertrouwde zaken horen in nieuwe formuleringen, die doorleefd zijn in een taal die we elke dag gebruiken en niet alleen op zondag, verrassen ze ons en anderen.

Gewoon oefenen dus….en toepassen…

De tweede tip was om de urgente en de niet urgente taken vervolgens onder te verdelen in belangrijke en niet-belangrijke taken. Er zijn dan dus vier categorieën:

-Urgent en belangrijk

-Urgent en onbelangrijk

-Niet urgent en belangrijk

-Niet urgent en onbelangrijk

Deze indeling helpt mij om mijn ongenoegen van het leven op basis van een takenlijstje te begrijpen. Voor mij is het, net als voor de meeste mensen, het moeilijkste om toe te komen aan de niet urgente en belangrijke categorie. Wat bevindt zich in deze categorie?

- echt contact met mijn vrouw en kinderen en vrienden (dus niet over urgente zaken, maar over belangrijke zaken)

- echt contact met God (dus niet over mijn verlanglijstje, maar over wat God belangrijk vindt)

- ontspanning

- studie, lezen

- sporten/ trainen

enz.

Misschien is het wel voor mensen zoals ik, dat God voor het volk Israël in het oude testament, de zevende dag als rustdag heeft ingesteld. Een dag voor niet urgente belangrijke zaken. God weet wat gezond voor ons is.

Jezus liep eens tijdens sabbat door de korenvelden en zijn leerlingen plukten zelfs aren. Toen hij hierover aangesproken werd door Farizeeën zei hij: ‘De sabbat is er voor de mens, en niet de mens voor de sabbat; (Marc 2:27). Jezus gaat altijd terug naar het waarom achter het wat. De sabbat, de rustdag, is er om de mens te dienen, om de mens te helpen gezond te leven.

Paulus verwoordt het nog scherper:

Laat niemand u iets voorschrijven op het gebied van eten en drinken of het vieren van feestdagen, nieuwemaan en sabbat. (Kol2:16)

Richt u op wat boven is, niet op wat op aarde is.(Kol3:2)

Ik ben dankbaar dat we, in vrijheid, kunnen genieten van rust en ontspanning. Dat wil ik leren!

Fijne vakantieperiode toegewenst!

Hans van der Meulen.

Volgens Richard Lovelace, een gezaghebbende auteur op het gebied van geestelijke vernieuwingen in de kerkgeschiedenis, gaan opwekkingen altijd gepaard met prediking die Gods genade benadrukt. Hij schrijft in zijn boek ‘Dynamics of spiritual life’ in het hoofdstuk ‘primary elements of continuous renewal’ dat bij de redding rechtvaardiging altijd vooraf moet gaan aan heiliging. Wordt dit omgedraaid (als er geleerd wordt dat je wel heilig moet zijn om rechtvaardig voor God te kunnen staan), dan leidt dit tot moralisme en wetticisme en dooft de vernieuwingsbeweging uit. Hij stelt het gevaar van gemixte genade aan de kaak en zegt dat te weinig christenen zich bewust zijn van de noodzaak om elke dag opnieuw te doorleven dat je volledig geaccepteerd bent en mag rusten in Gods rechtvaardiging. Wie rust in die kwaliteit van vertrouwen, zal in toenemende mate een geheiligd leven voortbrengen, omdat het geloof dan actief wordt in liefde en goede werken.

Maar eerst dus Gods genade waar de mensen hun fundament op moeten leren bouwen, wil de geestelijke vernieuwing doorgaan en standhouden en van betekenis blijven voor de omgeving. 
Genade maakt de kerk tot een krachtig teken van hoop in een wereld die zelf geen enkele hoop kan bieden. Gezondheidszorg, levensverzekeringen, veilige huizen, diploma’s, mooie carrières, economische groei en goede relaties garanderen, hoe goed ook, geen hoopvolle toekomst. Je weet niet wat je je kinderen meegeeft als je die op de wereld zet (dus nemen sommige mensen om die reden maar geen kinderen). Hoop blijft onzeker, tenzij je Gods genade kent. Genade is het beste geschenk wat het christendom de wereld kan bieden. Het is sterker dan discriminatie, racisme, haat, terrorisme, wetticisme, cynisme en al die krachten die ons uit elkaar drijven en ons tot een karikatuur van onszelf maken. Genade bevrijdt mensen uit hun angst en schaamte. Omdat genade vergeving veronderstelt, brengt het ontspanning in relaties, rust in ons streven, vreugde in ons bestaan en de zekerheid van een hoopvolle toekomst. De kerken die het fundament van genade leggen en het evangelie van genade prediken zullen volstromen, want ik ben ervan overtuigd dat de wereld snakt naar genade.

Uit een artikel van Willem de Vink – “Genade, genade, 100% genade”

www.willemdevink.nl

1) Het lidmaatschap van de kerk is niet een doosje, maar een reis

We worden door Jezus uitgenodigd voor een avontuurlijke reis die ons leven verandert. Die uitnodiging geldt voor alle mensen en is dus inclusief, niet exclusief alleen voor christenen. Werden de discipelen wedergeboren vóór of ná dat Jezus hen uitzond om te prediken? Ik werd eens uitgenodigd door een moslim om elke ochtend met hem te bidden. Elke ochtend voor zijn gebed las hij de woorden van Jezus uit de Ingel (het evangelie), zeven dagen per week. Iemand had hem geadviseerd: “Als je van waarheid houdt, lees dan de woorden van de profeet Jezus.” Deze moslim getuigde: “Naarmate ik Hem leerde kennen, begon ik van Hem te houden en wil ik dat Hij elke dag met mij meegaat. Maar ik ben geen christen.” Lidmaatschap is geen doosje waar we mensen in kunnen passen. Veel ongelovigen zoeken, en veel gelovigen zoeken niet meer. Jezus nodigde mensen uit. Niet om in een doosje plaats te nemen, maar om met Hem op reis te gaan, in een relatie/gemeenschap met Hem. Als ik mensen zie, zie ik bestemming. Jezus maakte discipelen al voordat ze ‘christenen’ werden. Laten we religie eruit halen en Jezus erin leggen. En de kerk (onszelf) daar brengen waar de mensen zijn.

2) De kerk is geen instituut, maar een organische familie

Maak je niet druk om structuren en programma’s, maar creëer plekken waar Jezus kan bouwen. We stoppen zoveel energie en geld in de zondagochtend. Als we die energie en geld nou eens op de andere zes dagen van de week zouden richten? Dan beperken we de kerk niet tot twee uur per week met een paar mensen die ons vanaf het podium bedienen, maar zijn we 24-7 gemeente, waarin iedereen betrokken is.

3) De missie van de kerk is incarnatie, niet attractie

Het is niet: kom naar mij, maar: ik ga naar jou. Jezus gaf ons dit voorbeeld. God kwam naar ons toe, leefde onder ons. Zo zond Hij ons ook uit. We moeten de christelijke cultuur achter ons laten.

4) Het leiderschap van de kerk is apostolisch, niet hiërarchisch

Er zijn vijf bedieningen aan de Gemeente gegeven. We hebben ̩̩n van die gaven Рleraarschap/herderschap Рtot leidend gemaakt in de hele kerk. We moeten de nadruk weer veel meer leggen op de apostel, de profeet en de evangelist, want zij richten de kerk naar buiten.

5) De spiritualiteit van de kerk is holistisch, niet dualistisch

Er is geen scheiding tussen kerk en wereld. God wil overal, elk gebied van het leven beïnvloeden. Hij wil koning zijn over elk gebied. We hebben een privé-spiritualiteit ontwikkeld waarin we God voor onzelf op zondag hebben. Maar we hebben een opdracht in de wereld. Onze roeping is anderen helpen in de roeping op hun leven te gaan functioneren en deel te worden van God’s beweging.

Ik heb geloof voor Europa. Elke keer dat ik hier kom wordt de overtuiging sterker dat er een nieuwe beweging van God gaat komen in dit continent, een nieuwe reformatie. Maar er is wel een nieuw vuur van radicaliteit nodig, toewijding aan Christus, niet aan kerkelijkheid. Het is belangrijk dat we Jezus binnenbrengen in elk gesprek en elke relatie. Er zit geen boosheid achter als ik over een tweede Reformatie begin, maar bewogenheid. Misschien kan een mooi kerkgebouw of een inspirerende dienst mensen trekken. Maar besef hoeveel mensen er zijn die nooit zullen komen, die nooit de boodschap horen. Laten we Jezus navolgen, die een vriend van zondaren was en de religieuze structuren van zijn tijd vermeed.

Na 40 jaar bediening heb ik mijn leven met God teruggebracht naar drie principes: elke dag breng ik tijd door met Jezus om mijn passie levend te houden (Hij spreekt me aan als zoon, niet als leider of auteur), ik investeer mijn leven in andere mensen (geestelijk nageslacht voortbrengen, kinderen die verder gaan dan ik kon komen), en ik vertel anderen over Jezus en breng zo hoop en goed nieuws.
op!

De meeste christenen zijn christen geworden dankzij een vriend of vriendin. Voor het maken en onderhouden van vriendschappen, oftwel goede contacten,  hoef je geen superchristen te zijn. Je hoeft de straat niet op met een traktaat of gitaar, maar je mag gewoon op een natuurlijke manier christen zijn in de (vriendschappelijke) relaties die je hebt.

Ik denk dat we ons alleen wat bewuster moeten zijn dat we dus een positie hebben in onze vriendschappen/contacten. Wat is er mooier om te genieten van een vriendschap en tegelijkertijd je vriend/vriendin te laten zien hoe jij met God omgaat. Het is dus belangrijk dat we als christenen in de wereld staan, het is iets dat God belangrijk vindt, want het is belangrijk dat andere mensen ook de kans krijgen om God te leren kennen. Kijk eens naar die ander als door de ogen van Jezus. Wat zie je? Heb je echt goed gekeken? Wauw, dus dat ziet Jezus….

Welke vriendschappen, collega’s, hobbies, gedeelde interesses, commissies, verenigingen heb je? Door samen dingen te doen leer je elkaar op een relaxede manier kennen. Niet?, overweeg dan eens om iets op te pakken, zodat je in contact komt met andere mensen.

Daarnaast is het natuurlijk belangrijk dat er voor je vriend(in) gebeden wordt (bijvoorbeeld dat hij/zij mag zien wie God is, of dat er een opening komt om over God te vertellen). Goed om dit te delen op je celgroep, zodat meerdere mensen bidden voor je contacten. Je celgroepleden kunnen voor openingen bidden (Kol. 4:3), of voor vrijmoedigheid (zie Efeze 6:19). De celgroep is ook een ideale plek om hier eens over te praten, zodat je kunt leren van elkaar en elkaar kunt aanmoedigen.

Door gewoon in de wereld te staan met christelijk gedrag, en te bidden geef je God eigenlijk als het ware genoeg ingredienten om mensen te bereiken. Hij kan dan in een bepaalde situaties op je hart leggen om iets te doen of te vragen of te zeggen. Boven alles: heb gewoon lief. God is liefde, dus door lief te hebben breng je je vriend(in) al in contact met God! Bovendien is onvoorwaardelijke, belangeloze liefde datgene wat mensen ten diepste nodig hebben. Sta naast iemand en laat merken dat je  geinteresseerd bent. Wees ontspannen in je relatie en zie de ander niet als evangelisatieobject, want dat zal de ander proeven. Wij zijn geroepen om te getuigen, niet om te bekeren. Je getuigenis is heel waardevol, ook al zul je er nooit uiterlijk resultaat van zien. Breng goed nieuws en blijf zoveel mogelijk bij jezelf, het komt echt over en niemand kan er iets tegenin brengen! Stel eens vragen aan de ander. Iemand kan dan zijn ei kwijt. Daardoor zal hij ook eerder openstaan voor hoe jij in het leven staat. Respect, waardering, en een luisterend oor openen iemands hart, en zijn steeds zeldzamer in de wereld. En Gods Geest in jou zal je wel leiden in wat je moet doen of niet moet doen of zeggen, vertrouw daar maar op!

Voor dit evangelie schaam ik mij niet, want het is Gods reddende kracht voor allen die geloven, voor Joden in de eerste plaats, maar ook voor andere volken. [Romeinen 1:16]. Helaas schamen wij ons vaak wel. Niet voor wat we geloven, maar voor ons zelf en anderen. Natuurlijk help het om bewust te worden van wat we geloven, dan zouden we ook meer de urgentie beseffen om het Leven door te geven en dit niet voor onszelf te houden. Volledig besef van het volbrachte werk van Jezus zou ons niet stil doen kunnen zitten, maar ons in de vrijheid stellen en in beweging voor anderen. Wat is het dan toch dat we wel met verstand weten, maar niet beseffen? of wat verlamd ons dan zo, dat we niet in beweging kunnen komen?

Schaam ik mij dan voor mezelf en anderen? God heeft jou zelf gemaakt met een uniek karakter, gaven en talenten en roeping op je leven. Weet je dat? Besef je dat? Waarom nemen we die gegeven positie dan niet in en laten we ons gebruiken zoals God dat bedoelt heeft?.

In Genesis 3 lezen we hoe de schaamte werkt. Voor Adam en Eva God wantrouwden en van de verboden vrucht aten, waren Adam en Eva gewoon in harmonie met God, zichzelf, elkaar en de omgeving. Ze waren heel en verbonden. Toen ze God zonder goede reden gingen wantrouwen (Hij had hun vertrouwen niet teleurgesteld of iets dergelijks), scheidden ze zich zelf af in een isolement. Nu was er scheiding tussen hen en God, onder hen beiden en tussen hen en de natuur. Een zeer innige relatie was geschonden. Er is niet een wet overtreden (schuld), maar een relatie is geschonden (schaamte). Als we dit niet zien, proberen we onszelf te vergeven, maar dit werkt niet en in plaats ervan zul je jezelf in feite straffen. Het resultaat is, dat je erop uit zult zijn om jezelf te ‘pakken’; wat je voelt is zelf-destructief,…”.

Kunnen we deze ‘vergiftigende schaamte’ nog kwijtraken? Ja, door de realiteit van de beschadigde relatie te erkennen en ons weer met God te verbinden. Hij zal ons niet verraden. De diepste wond van vergiftende schaamte is om betekenis volle, innige menselijke relaies te vormen. Maar herstel komt als we het als een proces zien, waarin intensieve, eerlijke en koesterende relaties met andere mensen een grote rol spelen. Zij functioneren als kanalen van Zijn genade om onze verwondheid te ontwarren en ons denken opnieuw vorm te geven. [Hebr. 10:19-25]

Als je God als zorgzaam en liefdevol ziet, heb je er totaal geen probleem mee om onder Zijn gezag te staan. Bescheidenheid is heel natuurlijk, maar het probleem begint als we God als kwaadaardig gaan zien (wat een leugen is). We sluiten onszelf af van God en anderen. Deze niet natuurlijke schaamte heeft vaak te maken met onze identiteit; “ ik ben niet diegene, die ik had willen zijn”. Een nagatief zelfbeeld. Schaamte is meestal niet dat je iets verkeerd doet, maar dat je ervaart dat je niet goed doet. Schaamte leidt ons in een isolement en dat vindt de tegenstander maar al te mooi, want als wij zwijgen maken wij God niet bekend.

Een belangrijk Bijbelverhaal waar schaamte een grote rol speelde, is dat van
De bloedvloeiende vrouw [Lees Marcus 5:25-34]. Deze vrouw had last van een diep gevoel van schaamte. Haar constante menstruatie maakte haar onbevoegd om contact met God of andere mensen te hebben. Maar het was over iets waar ze niets aan kon doen. In tegendeel – ze had alles gedaan wat ze kon. 
Merk nu op hoe Jezus ermee omging. Hij wist wat er gebeurd was; Hij wist dat er helende kracht van Hem was uitgegaan, die de fysieke conditie van deze vrouw had genezen. Maar Jezus wilde nog meer. Hij wilde ook de schaamte van deze vrouw genezen. Zo zien we Hem zich publiekelijk, voor het oog van de hele menigte, geestelijk met haar verbinden. Hij richt haar op, noemt haar ‘dochter’. Hij neemt geen afstand! Integendeel! Dan gaat Hij verder met te vertellen dat haar geloof haar genezen heeft. Met andere woorden: Hij eert haar eigen bijdrage aan het genezingsproces. Tenslotte geeft Hij haar vrede (shalom) en een voortduring in de genezing die had plaatsgehad.

Jezus’ kruisiging 
[Gal.3:13] zegt: “Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek der wet door voor ons een vloek te worden; want er staat geschreven: Vervloekt is een ieder, die aan het hout hangt.” [het was en is ontzettend schaamte-vol om aan een kruis gehangen te worden - naakt!] [vgl. Jes.53 - vooral vers 3 en Hebr.12:2].

Waarom dan schaamte of angst voor mensen of schaamte of angst om te falen? God heeft ons niet gegeven een geest van angst maar van kracht, liefde en zelf discipline…[ 2Tim 1:7]

Eer van mensen hoef Ik niet…. [Joh. 6:41]. Veel christenen leven niet in vrijheid omdat ze bang zijn wat mensen over hun zullen zeggen en denken… Waar schaam je je toch voor? Geef de mens niet meer eer dan God. Maar ga elke dag naar God en laat Hem je bemoedigen met de Waarheid in hoe Hij je ziet! Eigenlijk is er maar een mening belangrijk, die van God. Hoe denkt God over jou…? Je kunt niet mensen behagen en vrij zijn.. Je kan hun goedkeuring nooit verdienen… Ontzenuw de leugen dat jij eer van mensen nodig hebt. Fouten maken mag! Stap uit, laat jezelf gebruiken in Gods Koninkrijk, want dankzij dit Evangelie hoef je je niet te schamen.

Dit is zijn principe: “ Het loon van ootmoed – vreze des Heren – is rijkdom, eer en leven. “ [Spreuken 22:4]. Verwacht je minder? Een vroom leven leidt dikwijls tot succes. Denk eens aan een bouwvakker. Stel je hem voor als onruststoker, een stevige drinker. Voor hij Jezus leert kennen, stelt hij niet veel voor als werknemer. Veelvuldige katers, gepeperde onkostenrekeningen. Knijpt er vaak vroeg tussenuit….Hij doet het allemaal. En hij moet er voor boeten – onbetaalde rekeningen, schulden, een C.V. vol hiaten.

Maar dan vind Jezus hem. Niet alleen redt God de ziel, Hij ordent ook de werkgewoonten van de man. De kerel komt op tijd op z’n werk. Doet zijn plicht. Klaagt niet meer en begint zich aan te melden als vrijwilliger. Alles verbetert – houding, productiviteit en samenwerking. Wie merkt dat op? Zijn baas. En wat gebeurt er? Promotie. Opslag. De wagen van de zaak. Succes. Maar met het succes ontstaat er een probleem. Lees ook eens de verhalen in de bijbel van Nadab, Ela, Omri. Of interview Achab, Ahazia of Joram. Vraag hen eens het probleem van een succesvol leven te beschrijven. Het waren Koningen van Israel. Ze bestegen de troon….maar er was iets met de troon dat hen ten val bracht..Ze faalden door hun succes. Ze vergaten zowel de bron als het doel van hun succes.

Jou zal waarschijnlijk geen troon worden aangeboden, maar misschien wel een nieuw contract, salarisverhoging, of een betere positie. Je zult geen koninkrijk krijgen om te besturen, maar misschien wel een huisgezin, werknemers, verantwoordelijkheden, geld..Tot op zekere hoogte heb je succes en het goed voor elkaar in dit leven. En wanneer dat gebeurd, zou je misschien in de verleiding komen te vergeten wie je daarbij hielp. Succes stuurt het geheugen van de succesvollen in de war.

Vlo deed dat ook. Een oud verhaal vertelt van een olifant die met logge tred over een houten brug schreed die over een ravijn hing. Terwijl het kolossale dier over het gammele bouwsel overstak, kraakte en steunde het onder het gewicht van de olifant. Toen hij de andere kant had bereikt, riep een vlo, die zich in het oor van de olifant had genesteld, uit: “ Tjonge, hebben we die brug even laten schudden!”

De vlo had echter niets gedaan. Al het werk was gedaan door de olifant.

Een uitroep voor vlooienhersenen! Maar doen wij niet hetzelfde? De man die tien jaar geleden smeekte om hulp tijdens zijn studie, heeft het nu te druk om naar de kerk te komen. Vroeger toen een gezin grote moeite had om rond te komen, steunden ze op God voor het dagelijks brood, maar nu er een extra auto in de garage staat hebben ze al ruime tijd niet met Hem gesproken. In de beginjaren van de gemeente brachten de oprichters uren in gebed door. Vandaag de dag is de kerk groot, goed bezocht en heeft geld genoeg. Wie heeft er nog behoefte om te bidden? Succes brengt geheugenverlies voort. Maar dat hoeft niet. God helpt je om je geheugen op te frissen. Zijn recept is eenvoudig: “ Ken het doel van je succes.” Waarom hielp God jou om te slagen in dit leven? Opdat je Hem bekend kunt maken.

“ Niet met hun zwaard hebben zij het land verworven; niet hun arm heeft hen gered, maar Uw rechterhand en Uw arm in het licht van Uw aanschijn, omdat Gij in hen een welbehagen had” [Psalm 44:3]

Ik ken een kikker die dit moest weten, want hij had echt een probleem. De vijver waar hij woonde, was aan het opdrogen. Als hij niet snel ander water vond, zou hetzelfde met hem gebeuren. Hij hoorde over een frisse stroom aan de andere kant van de heuvel. Kon hij daar maar komen. Maar hoe zou hij overleven? De korte poten van de kikker waren niet gemaakt voor lange reizen. Maar toen kreeg hij een idee. Hij haalde 2 vogels over om ieder 1 uiteinde van een stok te dragen. Hij beet in het midden en hield zich zo vast terwijl zij vlogen. Terwijl ze het nieuwe water naderden, klampten zijn kaken zich stevig vast. Het was bijzonder om te zien! 2 vogels, 1 stok en een kikker in het midden. Beneden zag een koe in een wei hen overvliegen. Ze was onder de indruk en vroeg zich hardop af: “ Wie van hen zou dat bedacht hebben?” De kikker boven haar hoofd hoorde de vraag en kon niet nalaten te antwoorden: “ Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii……..”

Maak niet dezelfde fout. Hoogmoed komt voor de val [ Spreuk 16:18] Waarom ben je goed in wat je doet? Voor je plezier? Voor je pensioen? Alleen voor je gevoel van eigen waarde? Nee. Beschouw het succes en vrede in je leven niet als de reden. Waarom ben je goed in wat je doet? Ter wille van God. Het gaat helemaal om Hem en dat je Hem bekend gaat maken als andere vragen naar je succes en vrede!

[Bron: Max Lucado]

Wat antwoorden wij op de vraag ‘Leuk weekend gehad?‘ ‘Ik ben naar de kerk geweest. De dominee preekte over 1 Korinthe 13. Paulus spreekt daar over de liefde?’ En, luistert uw collega nog? Of haakte hij al af bij het woord ‘kerk’? Of pas bij het woord ‘dominee’. Of hield hij het vol tot het woord ‘preekte’ of zelfs tot ‘Paulus’? Je wilde iets vertellen over de inhoud van de preek. Je was getroffen door het feit dat liefde niet zelfzuchtig of egoïstisch is. En dat wat vandaag de dag doorgaat voor liefde dat vaak wel is: ‘I love you, I need you’ is de boodschap.

Je had het ook anders kunnen aanpakken. ‘Mijn weekend? Dat stond in het teken van de liefde! Spannend, niet? Ik hoorde iemand zeggen dat we vaak over liefde praten terwijl we egoïsme bedoelen. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Hoe vaak doe je dat niet: ”Tuurlijk schat, ik hou van je. Wil je een kop koffie voor me inschenken?” Of: ”Als je dat voor me doet vind ik je een schat”. Niks mis mee, maar het is geen echte liefde.’ Je hoeft niet gelijk te zeggen waar je die wijsheid vandaan hebt. Het gaat om de inhoud, niet om de verpakking. Je wilt de nieuwsgierigheid van uw collega oproepen. Dan moet je alles wat dat blokkeert achterwege laten. Dus niet praten over saaie kerkdiensten, duffe voorgangers of ellenlange preken.
Hetzelfde doe je als je met anderen praat over wat je opdoet in jouw Bijbels dagboek of jouw dagelijkse Bijbelgedeelte, wat je beleefde in je gebeden, in je gesprekken met medegelovigen. Je laat het kader waarin het jouw verrijkte nog weg, maar geeft de kostbaarheden zelf wel door.

Als mensen gaan vragen waar je dat allemaal vandaan haalt, hul je dan niet in een waas van geheimzinnigheid. Je kiest neutrale woorden en gaat niet uitpakken over de voorganger, de gemeente of de Bijbelstudiekring. Het zijn ‘vrienden’ of ‘goede kennissen’, met wie je regelmatig goede gesprekken hebt. Die relatie doet je zichtbaar goed en je bent op die ander gesteld. Zo voer je de belangstelling op.
Als gelovige val je op, niet op grond van een aantal uiterlijke kenmerken die er uiteindelijk niet toe doen, maar op grond van kwaliteiten die gepaard gaan met een Levend geloof.
Het visje op jouw auto, de christelijke teksttegels in de gang, het rondslingerende kerkblad, de serene zondagse rust op jouw gazon zijn voor intern gebruik. Daar kunnen andersdenkenden niet ‘bij’ en dat zet hen ook onvoldoende aan het denken. Je toont hun op een andere wijze Wie jou bezielt