Wat er nu dan wel in mijn hart zit? Ik kan nu even niks anders bedenken dan dankbaarheid en verwondering. Dankbaar dat God mij nog steeds niet losgelaten heeft, ondanks mijn ongezonde patronen en foute beslissingen. Dankbaar dat Zijn plan alsmaar een stukje duidelijker wordt. Dankbaar dat Hij trouw is en voor de prachtige dingen die Hij gegeven heeft en nog zal geven. En verwondering voor Zijn grootsheid. Hij ziet over de bergen heen waar ik alleen maar tegenop kan kijken. Voor Hem is het nog niet eens een molshoop, dus Hij kan me prima de weg er overheen wijzen. Hij voorziet. En waar we uiteindelijk uitkomen? Ach, we zien het wel. Hoe belangrijk is dat eigenlijk om nu al te weten? Zo lang Hij de controle maar heeft, komen we vanzelf op de juiste tijd op de beste plaats.

Als ik er zo over nadenk, komt er nog iets bij me naar boven wat er in mijn hart zit: menselijke nieuwsgierigheid naar het hoe en wanneer… Ik ben toch best wel benieuwd naar Zijn avontuur met ons!

Gevoeligheid voor christelijk en kerkelijk jargon is een heel belangrijke stap op weg naar een meer ‘open’ zijn over je geloof. Want woorden zijn niet alleen aanduidingen van begrippen; ze verraden ook een bepaalde manier van denken. Vertrouwde begrippen zijn aangeleerd en ingesleten, ze helpen ons op weg, helpen ons om niet te hoeven nadenken over elk woord dat we zeggen. Het gevaar is groot dat we ten slotte nauwelijks meer weten wat we zeggen. Hoe moeilijk vinden veel christenen het niet om dingen ‘in hun eigen woorden’ te zeggen? Neem de formulering ‘een nieuw hart krijgen’. Wat bedoelen je ermee? Als we het aan mensen vragen, zeggen ze soms: ‘Dat je je moet bekeren… of, nee… bekeerd worden’. ‘En hoe zou je dat in eigen woorden zeggen aan iemand die niet gelooft?.’ Veel mensen vallen dan stil. Naar mijn mening heeft dat niet alleen te maken met een gebrek aan woordenkennis. Het probleem zou weleens veel dieper kunnen zitten: weten deze mensen nog wel wat dat is, bekering, genade, rechtvaardigheid en vrede? Maar wat betekent dat nu voor je ongelovige buurman? Wat betekent het voor jezelf? Een te gemakkelijk genoegen nemen met vertrouwde formuleringen kan mensen in slaap sussen en zegt eigenlijk niets en komt niet over.

Het is zo ontzettend wezenlijk dat je ‘in eigen woorden’ kunt zeggen wat je bedoelt. Iets in eigen woorden zeggen heeft ook alles te maken met het je ‘eigen maken’ van dingen. Dat is de werkelijke uitdaging! De taal van vandaag proeven vanuit de media, boeken, de psychologie, de sport, de supermarkt en het buurthuis en proberen het heil te verwoorden met behulp van die taal, dan treedt al gauw het ‘vervreemdingseffect’ op. Wanneer we vertrouwde zaken horen in nieuwe formuleringen, die doorleefd zijn in een taal die we elke dag gebruiken en niet alleen op zondag, verrassen ze ons en anderen.

Gewoon oefenen dus….en toepassen…

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

18 juli, 1 augustus en 15 augustus zijn er aangepaste samenkomsten in huiskamer stijl.

De tweede tip was om de urgente en de niet urgente taken vervolgens onder te verdelen in belangrijke en niet-belangrijke taken. Er zijn dan dus vier categorieën:

-Urgent en belangrijk

-Urgent en onbelangrijk

-Niet urgent en belangrijk

-Niet urgent en onbelangrijk

Deze indeling helpt mij om mijn ongenoegen van het leven op basis van een takenlijstje te begrijpen. Voor mij is het, net als voor de meeste mensen, het moeilijkste om toe te komen aan de niet urgente en belangrijke categorie. Wat bevindt zich in deze categorie?

- echt contact met mijn vrouw en kinderen en vrienden (dus niet over urgente zaken, maar over belangrijke zaken)

- echt contact met God (dus niet over mijn verlanglijstje, maar over wat God belangrijk vindt)

- ontspanning

- studie, lezen

- sporten/ trainen

enz.

Misschien is het wel voor mensen zoals ik, dat God voor het volk Israël in het oude testament, de zevende dag als rustdag heeft ingesteld. Een dag voor niet urgente belangrijke zaken. God weet wat gezond voor ons is.

Jezus liep eens tijdens sabbat door de korenvelden en zijn leerlingen plukten zelfs aren. Toen hij hierover aangesproken werd door Farizeeën zei hij: ‘De sabbat is er voor de mens, en niet de mens voor de sabbat; (Marc 2:27). Jezus gaat altijd terug naar het waarom achter het wat. De sabbat, de rustdag, is er om de mens te dienen, om de mens te helpen gezond te leven.

Paulus verwoordt het nog scherper:

Laat niemand u iets voorschrijven op het gebied van eten en drinken of het vieren van feestdagen, nieuwemaan en sabbat. (Kol2:16)

Richt u op wat boven is, niet op wat op aarde is.(Kol3:2)

Ik ben dankbaar dat we, in vrijheid, kunnen genieten van rust en ontspanning. Dat wil ik leren!

Fijne vakantieperiode toegewenst!

Hans van der Meulen.

Natuurlijk ben ik wel eens in een andere kerk geweest, maar of het nou een tent in Vierhouten was of de Sacre-Coeur in Parijs: het was nooit voor meer dan één zondag.
Al zowat mijn leven lang kom ik in Sion. Van luidkeels ‘hoe kwam Mozes door de roosvicee’ zingend op de zondagsschool naar het gammele tienerhok aan de Catharinastraat, tot kopje onder in het doopbad, en van de eerste voorzichtige slagen als 8-jarige op de nieuwste muzikale aanwinst van de gemeente tot het verslagen gevoel dat restte bij de verdeeldheid die de gemeente deed scheuren: bij dit alles wist ik – dit is mijn thuis. Hoewel we al lang geen broeders en zusters meer zeggen, zijn we het wel meer en meer van elkaar geworden: geen vreemden, maar betrokkenen. Liefde in uitvoering, dát is de kerk. En omdat liefde niet eindigt bij de deur, neem je die liefde mee naar je volgende thuis. Zoals je je ouderlijk huis verlaat, zo voelt het ook nu: hier ben ik in liefde grootgebracht, geestelijk gegroeid.
Het is even slikken: je verlaat een plek waar je zo vertrouwt mee bent geraakt. Maar hoewel je het huis verlaat, verlaat je niet het fundament; daarop bouw je verder. Sion is het fundament, de rots waarop je kan bouwen; sterk en standvastig. Ik dank God voor deze gemeente en bedank jullie voor al die mooie jaren!
Martijn